உங்கள் நேரம் மற்றும் மதிப்புமிக்க கருத்துக்களுக்கு மிக்க நன்றி, எனது ஊக்கத்திற்கு உங்களிடமிருந்து மேலும் கருத்துகளை எதிர்பார்க்கிறேன்.
இந்த கதை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தாலோ அல்லது உங்கள் பாலியல் அனுபவத்தைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினாலும் எனது இன்ஸ்டா ஐடி – gymhari3952025 அல்லது எனது ஜிமெயில் ஐடி – [email protected] கு மெசேஜ் செய்யுங்கள்.
நான் பெங்களூரில் வேலை செய்கிறேன், ஆர்வமுள்ள பெண்கள் எனக்கு செய்தி அனுப்பலாம்.
என் கதைகளுக்கு நிறைய பேர் விமர்சனம் போடுறாங்க.. உங்க எல்லாரிடமிருந்தும் விமர்சனம் வந்ததில் ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள், தயவு செஞ்சு பெண்களோட தொடர்பு விவரங்களைக் கேட்காதீங்க. நான் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன். அவர்கள் என்னை நம்பி மெசேஜ் பண்ணுவாங்க. அந்த நம்பிக்கையை என்னால் உடைக்க முடியாது. அதனால பெண்களோட தொடர்பைக் கேட்டு மெசேஜ் பண்ணாதீங்க.
வாருங்கள்.. கதைக்குள் செல்லாம்…
***************
அந்த விபத்து செல்வியின் வாழ்க்கையையே ஒரு நொடியில் சிதைத்துவிட்டது. முப்பதுகளின் இறுதியில் இருந்த செல்விக்கு, அவளது கணவன் ராஜேஷ் மற்றும் இரண்டு வளரிளம் பிள்ளைகளுமே உலகம். ஒரு வார இறுதிப் பயணத்தின் போது நடந்த அந்த கோர விபத்தில், செல்வி மட்டும் அதிர்ஷ்டவசமாக (அல்லது துரதிர்ஷ்டவசமாக) உயிர் பிழைத்தாள். அவள் கணவனும், பிள்ளைகளும் அந்த இடத்திலேயே துடிதுடித்து மடிந்தனர்.
வாழ்க்கையே இருண்டு போனது போலிருந்தது. செல்வியின் பெற்றோர் உயிருடன் இல்லை. இனி யாரிடம் செல்வது? எங்கு செல்வது? அப்போதுதான் அவளது மாமனார் ரத்தினம் அவளைத் தேடி வந்தார். அறுபது வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த ரத்தினம், ராஜேஷின் தந்தை. அவரும் தன் மகனையும் பேரப் பிள்ளைகளையும் இழந்து தவித்தாலும், செல்வியின் நிலை கண்டு மனம் உருகினார்.
“செல்வி, நீ தனியா இங்க இருக்க வேணாம். கிராமத்துக்கு வந்துடு. அத்தை போனதுக்கு அப்புறம் நானும் அந்த வீட்ல தனியாதான் இருக்கேன். நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் துணையா இருக்கலாம்,” என்று அவர் உருக்கமாக அழைத்தபோது, செல்வியால் மறுக்க முடியவில்லை.
கிராமத்து வீடு பெரியது. அமைதியானது. செல்வி எப்போதும் தன் அறைக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தாள். ரத்தினம் அவளை ஒரு சிறு குழந்தையைப் போலப் பார்த்துக் கொண்டார். காலையில் காபி கொண்டு வந்து கொடுப்பது, அவளுக்குப் பிடித்த உணவுகளைச் சமைப்பது என அவர் காட்டிய அன்பு செல்வியின் காயங்களுக்கு மருந்தானது.
அவரது கவனிப்பு மெல்ல மெல்ல செல்வியின் மனத் தடையை உடைத்தது. ஒரு நாள் இரவு, இடி மின்னலுடன் பலத்த மழை பெய்தது. செல்வி தன் கணவனின் நினைவாக அழுது கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சத்தம் கேட்டு ரத்தினம் அவள் அறைக்கு வந்தார்.
“செல்வி… ஏம்மா அழற? நான் இருக்கேன்ல,” என்று அவள் தலையை வருடினார்.
செல்வி சட்டென அவர் மார்பில் சாய்ந்து தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். ரத்தினத்தின் திடமான மார்பு அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான இடமாகத் தெரிந்தது. அவர் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டார். அந்த அணைப்பில் காமத்தை விட ஆறுதலே அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், ஒரு பெண்ணின் உடலும் ஒரு ஆணின் உடலும் நீண்ட நேரம் உரசிக்கொண்டிருக்கும் போது, இயற்கையின் விதியிலிருந்து யாரும் தப்ப முடியாது.
ரத்தினம் அவளைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றபோது, அவரது கைகள் அவளது முதுகையும் தோள்களையும் வருடினன. செல்வியின் நைட்டி சற்று விலகியிருந்தது. அவளது பருத்த முலைகளின் ஒரு பகுதி அவரது பார்வையில் பட்டது. முப்பதுகளின் இறுதியில் இருந்தாலும், செல்வி இன்னும் வசீகரமான தேகத்தைக் கொண்டிருந்தாள்.
ரத்தினத்தின் மனதில் ஒரு இனம்புரியாத கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. செல்விக்கும் ஒரு ஆணின் அரவணைப்பு தேவைப்பட்டது. அவள் அவரது முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். இருவரின் கண்களும் சந்தித்தன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு மெளனமான சம்மதம் இருந்தது.
ரத்தினம் மெதுவாக அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். பின் அவள் உதடுகளை நாடினார். செல்வி கண்கள் மூடி அந்த முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள். நீண்ட காலத் தாகம் தீருவது போல ரத்தினம் அவள் வாய்க்குள் தன் நாவால் துழாவினார். அவரது ஒரு கை அவள் நைட்டிக்குள் நுழைந்து, பிரா இல்லாத அவள் முலைகளைப் பற்றிப் பிசைந்தது.
“ஆஹ்… மாமா…” என்று முனகினாள் செல்வி.
ரத்தினம் அவளைக் கட்டிலில் சாய்த்தார். அவளது ஆடைகளை ஒவ்வொன்றாக நீக்கினார். செல்வியின் பால் போன்ற மேனி விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஜொலித்தது. ரத்தினத்தின் வயதானாலும் இன்னும் வீரியமான தேகம் அவளை மிரட்டியது. அவர் அவளது காம்புகளைச் சப்பத் தொடங்கியபோது செல்வி இன்பத்தில் துடித்தாள். அவரது நாவால் அவளது தொப்புளையும், தொடை இடுக்குகளையும் நக்கினார்.
செல்வியின் யோனிப் பருப்பு ஈரமானது. ரத்தினம் தன் வேட்டியை அவிழ்த்தார். அவரது லிங்கம் தடிமனாகவும், வீரியமாகவும் எழுந்து நின்றது. அதை செல்வியின் கைகளில் கொடுத்தார். “என்னோட பசிக்கு நீதான் மருந்து செல்வி,” என்றார் கரகரப்பான குரலில்.
செல்வி அதை ஆசையாகத் தடவினாள். பின் அவர் அவளது தொடைகளை விரித்து, மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தார். “உஷ்ஷப்பா… என்ன ஒரு இருக்கம்,” என்று ரத்தினம் சுகத்தில் முனகினார். நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் ஒரு பெண்ணின் உடலுக்குள் செல்வது அவருக்குப் பெரும் உற்சாகத்தைத் தந்தது. அவர் வேகம் எடுத்தார். செல்வி அவரது தாளத்திற்கு ஈடுகொடுத்து இடுப்பை உயர்த்தி ஆட்டினாள். அறை முழுவதும் சதைகள் மோதும் ‘பளக் பளக்’ என்ற சத்தம் கேட்டது. அன்று இரவு பலமுறை அவர்கள் இணைந்தனர்.
அன்று இரவு தொடங்கிய அந்த உறவு, ஒரு தொடர்கதையாக மாறியது. செல்விக்குத் தன் கணவனை இழந்த துயரம் இன்னும் இருந்தாலும், ரத்தினத்தின் அரவணைப்பும், அவர் தரும் உடல் ரீதியான சுகமும் அவளுக்கு ஒரு பிடிப்பைத் தந்தது. ரத்தினம் அவளை வெறும் ஒரு உடலாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அவளை ஆழமாக நேசித்தார். அவளது ஒவ்வொரு தேவையையும் அறிந்து கவனித்துக் கொண்டார்.
அடுத்தடுத்த நாட்களில் அவர்களின் நெருக்கம் இன்னும் அதிகரித்தது. சமையலறையில் செல்வி வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, ரத்தினம் பின்னாலிருந்து வந்து அவளைக் கட்டிப்பிடிப்பார். அவளது பருத்த பிட்டங்களில் தன் விரைத்த லிங்கத்தை வைத்துத் தேய்ப்பார்.
“மாமா… யாராவது பார்த்திடப் போறாங்க,” என்று செல்வி மெல்லிய குரலில் சொன்னாலும், அவளது உடல் அவரது தீண்டலுக்குத் துடிக்கும்.
“இந்த வீட்ல நாம ரெண்டு பேர்தான் செல்வி. பயப்படாத,” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் நைட்டியை மேலே தூக்குவார். ஜட்டி அணியாத அவளது பளபளப்பான தொடைகளைத் தடவி, அவளது யோனிக்குள் தன் விரல்களை விடுவார். செல்வி அடுப்பைப் பிடித்தபடி முனகுவாள். ரத்தினம் அவளை அப்படியே டைனிங் டேபிளில் படுக்க வைத்து, அவளது கால்களை விரித்து, தனது தடிமனான உறுப்பை உள்ளே இறக்குவார்.
ஒவ்வொரு முறையும் ரத்தினத்தின் வேகம் ஒரு இளைஞனைப் போல இருக்கும். செல்வியின் உடலை அவர் அக்கு வேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்து மேய்வார். அவளது முலைகளைச் சப்புவதிலும், பிசைவதிலும் அவருக்குத் தனி இன்பம். செல்வியும் அவரது முரட்டுத்தனமான அன்பை ரசித்தாள்.
இரண்டு மாதங்கள் கழிந்தன. செல்விக்கு உடல்நிலையில் மாற்றம் தெரிந்தது. காலையில் எழுந்ததும் குமட்டல், ஒருவித சோர்வு. ரத்தினத்திற்குப் புரிந்துவிட்டது. அவர் ஒரு பரிசோதனை கருவியை வாங்கி வந்தார். முடிவு பாசிட்டிவ் என்று வந்தபோது, ரத்தினத்தின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர்.
“செல்வி… மறுபடியும் என் வம்சம் இந்த வீட்ல வளரப் போகுது. ராஜேஷே மறுபடியும் பொறக்கப் போறான்,” என்று அவளைத் தூக்கிச் சுற்றினார்.
செல்விக்குத் தயக்கமாக இருந்தது. “ஊர் உலகம் என்ன சொல்லும் மாமா?”
“யாருக்கும் பயப்படாத. நீ என் மனைவி மாதிரி. உன்னையும் இந்த குழந்தையையும் நான் கண்ணு கருத்தா பார்த்துப்பேன்,” என்று உறுதி அளித்தார்.
செல்வி கர்ப்பமான பிறகு, அவளது அழகு இன்னும் கூடியது. முலைகள் முன்பை விடப் பெரிதாகி, காம்புகள் கறுத்துத் தடித்தன. வயிறு மெல்ல மேடானது. ரத்தினத்திற்கு அவளது இந்த மாற்றங்கள் பெரும் கிளர்ச்சியைத் தந்தன.
நான்காம் மாதத்தில் செல்வியின் வயிறு நன்றாகத் தெரியத் தொடங்கியது. இரவு நேரங்களில் ரத்தினம் அவளது வயிற்றில் முத்தமிடுவார். “இங்கதான் என் செல்லம் வளருது,” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளது கால்களைத் தூக்கித் தன் தோள் மேல் வைத்துக் கொள்வார்.
கர்ப்ப காலத்தில் செல்வியின் யோனி எப்போதும் ஈரமாகவே இருந்தது. ரத்தினம் உள்ளே நுழையும்போது ‘சளக் சளக்’ என்று சத்தம் வரும். அவர் அவளை மென்மையாகக் கையாள்வார், ஆனால் அதே சமயம் அவளது ஆழம் வரை சென்று சுகம் கொடுப்பார்.
ஆறாம் மாதம் வந்தபோது, செல்வியால் நேராகப் படுத்து உறவு கொள்ள முடியவில்லை. ரத்தினம் அவளை ஒரு பக்கமாகச் சாய்த்துப் படுக்க வைத்து, பின்னாலிருந்து அவளது பிட்டங்களுக்கு இடையில் தன் உறுப்பைச் செலுத்துவார். அவளது பருத்த பிட்டங்கள் அவர் இடிக்கும் வேகத்தில் அலைபாயும்.
“ஆஹ்… மாமா… மெதுவா… உள்ள குழந்தை உதைக்குது,” என்று செல்வி சிணுங்குவாள்.
“அவன் உதைக்கட்டும் செல்வி, அப்பத்தான் அவனும் அவங்க அப்பா எவ்வளவு வீரம்னு தெரிஞ்சுப்பான்,” என்று ரத்தினம் சிரித்துக்கொண்டே அவளது கழுத்தில் கடிப்பார்.
எட்டாம் மாதம் கடந்த நிலையில், செல்வியின் முலைகளிலிருந்து மெல்லப் பால் கசியத் தொடங்கியது. ரத்தினம் அதை ஆசையோடு குடிப்பார். “இது என் குழந்தைக்கு முன்னாடி எனக்குக் கிடைச்ச பிரசாதம்,” என்பார்.
அவளது வயிறு இப்போது ஒரு பெரிய பானையைப் போல இருந்தது. அவளால் நடக்கவே சிரமமாக இருந்தது. ஆனால் ரத்தினம் அவளை விடவில்லை. அவளது இடுப்பைப் பிடித்துத் தூக்கி, ஒரு நாற்காலியில் உட்கார வைத்து, அவர் கீழே அமர்ந்து அவளது யோனியை நாவால் நக்குவார். செல்வி இன்பத்தின் உச்சியில் கத்திவிடுவாள்.
அந்தப் பத்து மாதங்களும் ரத்தினம் அவளை ஒரு ராணியைப் போலப் பார்த்துக்கொண்டார். அவளுக்குப் பிடித்த உணவுகள், பழங்கள் என எதற்கும் குறையில்லை. அதே சமயம், அவளது உடல் பசியையும் அவர் தினமும் தீர்த்து வைத்தார்.
பிரசவ வலி வந்தபோது ரத்தினமே அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அவருக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அந்தக் குழந்தை அப்படியே ராஜேஷைப் போலவே இருந்தது. ரத்தினம் அழுதுகொண்டே செல்வியின் நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.
“நன்றி செல்வி… எனக்கு மறுபடியும் ஒரு வாழ்க்கையைக் கொடுத்ததுக்கு நன்றி.”
ஊர் மக்கள் பேசினாலும், ரத்தினம் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. செல்வி இப்போது அந்த வீட்டின் மகாராணி. ரத்தினத்தின் அரவணைப்பில், தன் மகனுடன் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை அவள் தொடங்கினாள். அவர்களின் அந்த அந்தரங்க உறவு, காமத்தைத் தாண்டி ஒரு ஆழமான பிணைப்பாக மாறியிருந்தது.
ஒவ்வொரு இரவும், குழந்தை உறங்கிய பின், ரத்தினமும் செல்வியும் மீண்டும் ஒருமுறை காதலில் நனைவார்கள். அவர்களின் படுக்கையறை மீண்டும் மீண்டும் அந்த இன்ப ராகத்தைப் பாடிக்கொண்டே இருக்கும்.
***************
உங்கள் காதலனிடமோ, கணவனிடமோ அல்லது உங்களுக்குப் பிடித்தமான வேறு எந்த ஆணிடமோ பேசுவது போல நீங்கள் என்னிடம் பேசலாம். உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம், நான் எப்போதும் நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்பேன்.
தனிமையை உணர்ந்த பல பெண்கள், தங்கள் உணர்வுகளை வேறு யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாமல், எனக்கு செய்தி அனுப்பினர். நான் அவர்களுக்கு என்றென்றும் நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். ஒவ்வொரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகளும் அவளுடைய உணர்வுகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைப்பவன் நான்.
நீங்கள் எப்போதாவது உங்கள் எண்ணங்கள் அல்லது உணர்ச்சிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பினால், குறிப்பாக நீங்கள் தனியாக உணரும்போது அல்லது கர்ப்ப காலத்தில் அல்லது உங்கள் வாழ்க்கையின் எந்த கட்டத்திலும், என் மின்னஞ்சல் முகவரிக்குச் செய்தி அனுப்புங்கள். உங்கள் எண்ணங்களைக் கேட்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.
மின்னஞ்சல் முகவரி – [email protected]
நன்றி…